Μα δεν είναι γλειφιτζούρι… Κάποια στιγμή, είναι πρακτικά σημαντικό το να αποδεχτούμε όλοι όσοι ζούμε από το διαδίκτυο, πως ό,τι ποστάρεται σε αυτό δεν μας ανήκει. Αντιλαμβάνομαι ότι ακούγεται τελείως άδικο -ή και ανιδιοτελές κατά
πνευματική ιδιοκτησία
Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που ανακάλυψα από σπόντα τα κείμενά μου -αυτούσια μάλιστα- σε άλλο σάιτ. Έκτοτε, τα κείμενά μου, εκείνα που συστήνουν τον διαδικτυογράφο σε κάθε ενδιαφερόμενο, υποψήφιο πελάτη, κλάπηκαν ξανά και ξανά,




![To be a freelancer or not to be [that is the scary part!]](https://blog.diadiktyografos.gr/wp-content/uploads/2016/02/ed39d0dc09dee83001c52268502d1b53-270x180_c.jpg)


Κάνοντας… προθέρμανση πριν την ανάληψη δύσκολης θεματολογίας
Αρθρογραφία τύπου… τα memoirs μου!
Τόλμα να φτιάξεις ομάδα Kριτών των κειμένων σου!
Άλλο «γράφω καλά», άλλο «γράφω όμορφα».
Χρέωση ανά λέξη… seriously?!